ಸಂಧ್ಯೆ.....
ಅದಾಗಿತ್ತು ಮಾಗಿಯ ಚಳಿಯ ಸಂಧ್ಯೆ
ಬಳಿಯಿದ್ದಳು ಎನ್ನ ವಿಂಧ್ಯೆ
ಸೂರ್ಯನೂ ನಾಚಿದ್ದ ನೋಡಿವಳ ರೂಪ
ಅದಕಾಗಿ ತಗ್ಗಿಸಿದ್ದ ಅವನ ತಾಪ

ಈ ನನ್ನ ಹೂವು ಸೂಸುತಿತ್ತು ಪ್ರೇಮಗಂಧ
ಇವಳೆದುರು ಉಪವನದ ಪೂಗಳೆಲ್ಲ ಮಂದ
ನಾಚಿ ನೋಡಿದ್ದಳಿವಳು ನನ್ನೆಡೆಗೆ
ಭಾವಿಸಬಲ್ಲೆನೆ ಪದವ ಆಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಸೆಲೆಗೆ

ಮನ ಕೂಗಿತ್ತು ಏನಾದರೂ ಉಲಿಯೆನ್ನ ಕೋಗಿಲೆ
ನನ್ನ ಜತೆ ಕಿವಿಯಗಲಿಸಿ ಕೂತಿಹುದು ಆ ಮಲೆ
ದೂರದಲಿ ನಡೆದಿತ್ತು ವೃಧ್ಧ ದಂಪತಿಗಳ ಸಲಾಪ
ನೋಡಿ ಅನಿಸಿತ್ತು ಪ್ರೀತಿಗಿಲ್ಲ ವಯಸು ರೂಪ

ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದಾಗ ಆಗಿತ್ತು ಹೊತ್ತು
ಬರುವೆನೆಂದಳು ಒತ್ತಿ ಹಣೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಮುತ್ತು
ನಾಗವೇಣಿಯ ನಡೆಯೆಷ್ಟು ಚಂದ
ಕಲಿಯಬೇಕು ನವಿಲು ಕೂಡ ಇವಳಿಂದ

ಹೊರಟಾಗ ಮನೆಗೆ ಬೆಳುಗುತಿದ್ದವು ದಾರಿ ದೀಪ
ಮನದಲಿ ಮಿನುಗುತಿತ್ತು ಬರೀ ಅವಳ ರೂಪ
ಬುಧ್ಧಿ ಹೇಳಿತ್ತು ಈ ದಾರಿಯಲಿದೆ ಆಪತ್ತು
ಆದರೆ???
ಹೃದಯಕೇರಿತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಾ ಮತ್ತು....